طبیعت

طبیعت در همجا وجود دارد و تأثیرگذار است. انسان مدام از طبیعت تقلید می كند؛ ساختن خشت را از درختان فرا گرفته ، از گل های وحشی برای خلق سر ستون ها الهام گرفته اند و امواج دریا نقش مایه را برای خلق جزییات گچ بری و تزِیینات به آنها بخشیده است.
طبیعت به وضوح در استعاره هم مركزیت دارد .طبیعت ، شاید به مثابه والاترین استعاره ، سر چشمه استعاره های بسیار مهم و در عین حال متفاوت بوده است . طبیعت با آرامش دریا ، صدای برگ ها، نقش و نگار زمین و حالات فصول ، تأمّل در آرامش ، سختی و والایی را به ما ارزانی می كند.
طبیعت در شعر شاعران، یقیینا‍ در روح شاعرانه ی هر آفرینه ای حضور دارد. طبیعت نام خود را
(مثل طبیعی ،طبیعت گرا) به هر آنچه «واقعی» می نماید عاریه می دهد . . طبیعت سرچشمه ی احساسات ، شور و شعف، و رایحه ی فضا و زمان است